اینجا که هستم٬آسمان مرا بغل می زند و می برد.

آسمان اینجا بزرگتر از آسمان خانه ی ماست..

آسمان خانه ی ما آنقدر کوچک است که در میان ساختمان های بلند همسایه٬ گم می شود..

شاید از این بود که تا به حال ندیده بودمش!

آسمان من در یک واژه بود..یک واژه ی تعریف شده:<فضایی بی نهایت٬ پر از  ستاره..سیاره..ماه...خورشید....مملو از خلا...خلا...مملو از نیستی!>

اینجا که هستم آسمان کنارم است.غرقم می کند انگار....از بس که بزرگ است!

اینجا آسمان فقط یک واژه نیست.

اینجا آسمان بی نهایتی ست مملو از حضور....مملو از خدا!!